دلتنگی / دلنوشته ای از خودم

دلتنگی مثل یک مرض میمونه

مثل یک خو.ره

ریز ریز همه وجودتو میخوره

اول از ذهنت شروع میشه فکرت ذهنت دلتنگش میشه

همش میگه کجاست چرا نمیاد و

بعد میرسه به چشمات به لبهات به سینه ات به دستهات

چشمات دلتنگ دیدنش میشه

لبهات دلتگ بوسیدنش و

دستهات دلتگ لمس کردن وناز کردنش و

اونوقته که نوبت به دلت میرسه و

امان امان از وقتی دلت تنگش بشه

دیگه هیچی نمیفهمه هیچی حالیش نیست

همش هوای دلش گرفته است و

بغض الوده چشمای دلت سرخ وگریانه و

زبان دلت سنگین وبی سخن

امان از وقتی دلت تنگ بشه......

زمزمه پاک حیات...